Archiwum - Słowo na dziś

24.05.2017
Synkretyzm

1) w filozofii: łączenie zwykle niespójnych poglądów filozoficznych, społecznych, religijnych w jedną lub spójną (eklektyzm) całość;
2) w sztuce: zjawisko nierozłącznego występowania elementów tańca, słowa, muzyki, obrazu, np. w sztuce społeczeństw pierwotnych, w rytuale, w sztuce dziecka; charakterystyczne dla sztuki zjawisko zacierania granic gatunkowych. Synkretyzmem posługuje się poezja wizualna, graffiti, poezja dźwiękowa; problem ten podjęła Wielka Reforma Teatru, występował w futuryzmie (teatr plastyków, Cricot, futurystyczny teatr); do synkretyzmu odwoływał się w Teorii Czystej Formy S. I. Witkiewicz; w sztuce współczesnej zjawisko zacierania granic medialnych i zmysłowych (wrażeń) oraz interaktywności w procesach sztuki, np. dramat miesza się z epiką, teatr używa środków i mediów filmowych, fotografia drukarskich, graficznych, rzeźbiarskich i na odwrót, aktywność twórcza wykorzystuje wszystkie możliwości również spoza sztuki i są to działania w pełni uprawnione.


Źródło: Słownik teatru


23.05.2017
Napój miłosny

Napój miłosny (L’elisir d’amore) – opera komiczna w 2 aktach z librettem Felice Romani i muzyką Gaetano Donizettiego Adina - sopran Nemorino - tenor Dulcamar - bas Sierżant Belcore - baryton Akcja rozgrywa się około roku 1815. Opera przedstawia perypetie miłosne biednego wieśniaka Nemorina, który stara się o względy pięknej Adiny. Ona wyśmiewa jego stałość i tłumaczy mu, że jest zbyt zmienna i kapryśna, żeby kogokolwiek pokochać na całe życie. Gdy do wsi przybywają żołnierze, ich dowódca, zarozumiały sierżant Belcore oświadcza się dziewczynie, doprowadzając tym Nemorina do rozpaczy. Aby zdobyć jej przychylność, kupuje u wędrownego znachora Dulcamara napój miłosny, mający zapewnić mu powodzenie u dziewcząt, w rzeczywistości jest to zwykła butelka wina. Pozorna obojętność Nemorina doprowadza Adinę do przyjęcia oświadczyn sierżanta. Nemorino, aby zdobyć pieniądze na następną butelkę napoju miłosnego, zaciąga się do wojska. Nemorino jeszcze nie wie, że umarł jego bogaty wuj, zostawiając mu spadek. Jednak dowiadują się o tym miejscowe dziewczęta i zaczynają okazywać młodzieńcowi względy. On przypisuje to działaniu magicznego napoju. Kiedy Adina dowiaduje się, że Nemorino zaciągnął się do wojska z miłości do niej, oddaje pieniądze sierżantowi i przestaje ukrywać swoje uczucia. W finale Dulcamara sprzedaje wszystkim swój napój miłosny, który okazał się tak skuteczny. W libretcie wykorzystany został średniowieczny motyw Tristana i Izoldy oraz czarodziejskiego napoju, który posiada moc łączenia zakochanych. Ponadto rozmaitość formy muzycznej, pomysł zastosowania zręcznych dialogów pomiędzy głównymi bohaterami, do tego wprowadzone motywy tańców oraz melodii włoskiej prowincji powodują, że całość ma charakter liryczny i nastrojowy. Być może ten walor zaważył, że „Napój miłosny” jest pierwszą operą Donizettiego, która zdobyła tak wielką popularność i sławę w Europie. Najbardziej znaną arią opery jest „Una furtiva lagrima” śpiewana przez Nemorino. Oprac. rk Prapremiera „Napoju miłosnego” odbyła się w Mediolanie, w Teatro della Canobbiana, 12 maja 1832. Premiera polska miała miejsce we Lwowie, w Teatrze Miejskim, 10 marca 1838 roku.


22.05.2017
Komorowska Maja

(ur. 1937), aktorka. Po ukończeniu w 1960 wydziału lalkarskiego krakowskiej PWST pracowała przez jeden sezon w Teatrze Lalki i Aktora Groteska w Krakowie (debiutowała na scenie rolą w Byczku Fernando w reżyserii Władysława Jaremy, 30 IX 1960). Od 1 października 1961 roku została zatrudniona w Teatrze 13 Rzędów w Opolu. Zagrała role Agłai w Idiocie i Drugiej Czarownicy i Wioletty w Kordianie (zamiennie z Ewą Lubowiecką), wystąpiła także w pierwszym wariancie Akropolis oraz w Oratorium robotniczym. Z dniem 1 listopada 1962 zawiesiła współpracę z zespołem w związku z urodzeniem syna, cały czas pozostawała jednak w kontakcie z Teatrem. Powróciła do pracy wraz z początkiem sezonu 1964/65, tworząc wkrótce wybitną kreację w roli Tarudanta w Księciu Niezłomnym. W kolejnych latach brała udział w występach zespołu za granicą, a także w pracach nad Ewangeliami, w których wraz z Reną Mirecką grała podwójną rolę Marii Magdaleny. Współpracę z Grotowskim przerwała w roku 1968, przechodząc do Teatru Współczesnego we Wrocławiu. Po dwóch latach zaangażowała się do Teatru Polskiego w tym samym mieście, by w roku 1972 przenieść się do Teatru Współczesnego w Warszawie. Dzięki swoim występom na scenach wrocławskich (w Teatrze Współczesnym: wielka kreacja w tytułowej roli w dramacie Stara kobieta wysiaduje Tadeusza Różewicza w reżyserii Jerzego Jarockiego, 1969; Krasawica w Bolesławie Śmiałym Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Helmuta Kajzara, 1969; Gwiazda w Paternoster Kajzara w reżyserii Jarockiego, 1970; w Teatrze Polskim: Antygona w inscenizacji Kajzara, 1971; Hamm w Końcówce Becketta w reżyserii Jerzego Krakowskiego, 1972) i warszawskim Współczesnym (m.in. Kordelia w Lirze Edwarda Bonda, 1974; Francine w Tryptyku Maxa Frischa – oba w reżyserii Erwina Axera; Olha w Trzech siostrach Antona Czechowa, 1985; Letycja Douffet w Letycji i lubczyku Petera Schaeffera, 1989 – obie w reżyserii Macieja Englerta; Klara Zachanessian w Wizycie starszej pani Friedricha Dürrenmatta, 1993; Winnie w Szczęśliwych dniach Samuela Becketta, 1995) została zaliczona do grona czołowych polskich aktorek. Na przełomie XX i XXI wieku odnosiła wielkie sukcesy artystyczne współpracując z Krystianem Lupą (Maria w Auslöchyng/Wymazywaniu wg Thomasa Bernhardta, 2001; Irena Arkadia i Pilar w Niedokończonym utworze na aktora według Mewy Czechowa i Sztuki hiszpańskiej Yasminy Rezy, 2004 oraz Anna Meister w Na szczytach panuje cisza Bernhardta, 2006). Swoją popularność zawdzięcza jednak przede wszystkim rolom filmowym, zwłaszcza w obrazach Krzysztofa Zanussiego (m.in. Życie rodzinne, 1970; Bilans kwartalny, 1974; Spirala, 1978; Kontrakt, 1980; Cwał, 1996) i Andrzeja Wajdy (Wesele, 1972; Panny z Wilka, 1979). Cieszy się wielkim autorytetem jako pedagog, profesor Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Wielki szacunek zdobyła także dzięki postawie etycznej zachowywanej w okresie stanu wojennego. Wielokrotnie podkreślała, jak wielkie znaczenie dla jej sztuki aktorskiej miała współpraca z Jerzym Grotowskim.


Źródło: Encyklopedia na grotowski.net


21.05.2017
Teatr międzykulturowy

(fr. thèâtre interculturel, ang. intercultural theater, niem. Interkulturelles Theater, hiszp. teatro intercultural, ros. meamp uнmepкyльmypньlй)


Teatr międzykulturowy nie jest jeszcze gatunkiem wykrystalizowanym czy typem teatru, który doczekał się już swego opisu; co najwyżej można scharakteryzować go jako pewien styl gry czy tendencję do stworzenia teatru i dramaturgii otwartych na inspirację różnych kultur.


ak
Źródło: Słownik terminów teatralnych


20.05.2017
Komedio-opera

komedia zbliżona do wodewilu, w której obok fragmentów dialogowych występowały partie śpiewane, np. "Cud mniemany czyli Krakowiacy i Górale" Wojciecha Bogusławskiego z muzyką Jana Stefaniego (1794).


Źródło: http://www.aict.art.pl/


19.05.2017
Kudijattam

Jedyny istniejący do dziś świątynny teatr indyjski, będący spadkobiercą klasycznego teatru indyjskiego. Przetrwał w stanie Kerala dzięki specyficznemu położeniu regionu i jego strukturze społeczno-etnicznej. Powstał prawdopodobnie na początku X w. w wyniku reformy króla Kulasekhary Warmana, który wprowadził do klasycznych przedstawień miejscowy język malajalam. Kudijattam z kolei stał się ogniwem łączącym teatr klasyczny i ludowy teatr kathakali.


ak
Źródło: Słownik teatru


18.05.2017
Akrobacja

(fr. acrobacie) dziedzina sztuki cyrkowej, obejmująca wiele dyscyplin sprawnościowych artystów cyrku (patrz: akrobata), demonstrujących zazwyczaj niebezpieczne ewolucje. Początki sztuki akrobatycznej datują się od antyku; znano ją już w starożytnym Egipcie i Chinach, rozwijano w Grecji (na Krecie ok. 2400 p.n.e. wykonywano skoki przez byka) i Rzymie.


Źródło: http://www.aict.art.pl/


Misterium-buffo

Przedstawienie według tekstów Włodzimierza Majakowskiego, w reżyserii Jerzego Grotowskiego, pokazane po raz pierwszy na scenie Teatru 13 Rzędów w Opolu 31 lipca 1960 roku. Obok fragmentów tytułowego Misterium-buffo na scenariusz spektaklu złożyły się także wybrane sceny z Łaźni, tworzące trzon aktu II Ziemia, czyli Czyściec oraz aktu III Raj ziemski. Autorem scenografii był – jak głosił afisz – „Hieronymus Bosch przy współpracy Wincentego Maszkowskiego". Funkcję asystenta reżysera pełniła Rena Mirecka. Obsada: Rena Mirecka, Tadeusz Bartkowiak, Andrzej Bielski, Antoni Jahołkowski, Adam Kurczyna, Zygmunt Molik. Ramę całości tworzyły fragmenty staropolskiego moralitetu Rozmowa mistrza Polikarpa ze Śmiercią. Spektakl rozpoczynał monolog Promotora – postaci wprowadzonej przez Grotowskiego, symbolizującej „porządek rzeczy". Przedstawiał on główny cel spektaklu, którym miało być przedstawienie prawdy w otoczce żartu oraz kpina z „napuszonych osłów" i„nadętych, a wewnątrz pustych mędrców". Po prologu Promotora następował początek Rozmowy mistrza Polikarpa... z wyakcentowanym wątkiem „memento mori", który Promotor podsumowywał pouczeniem, „byście śmierć pod uwagę wziąwszy/ życie nie na próżno przebyli". Akt I, zatytułowany Ziemia, czyli Piekło wypełniał zaczerpnięty z Misterium-buffo moralitetowo-prześmiewczy skrót historii ludzkości od potopu, przez „feudalizm", po fałszywą rewolucję „burżuazyjną", dokonywaną przez Czystych, którzy tworzą w jej efekcie fałszywą demokrację, nadal wykorzystując Nieczystych. Akt ten kończył bunt wyzyskiwanych (według porządku historii umiejscowiony w momencie rewolucji bolszewickiej) oraz wygłaszane przez Promotora anty-„kazanie na górze" o prawdziwym ziemskim raju, który ludzie muszą sami sobie zbudować na ziemi. Po nim następowało Intermedium piekielne, w którym Nieczyści, zaatakowani przez szatanów, odrzucali Piekło „fideistyczne", uznając, że na pełnej wyzysku ziemi jest o wiele gorzej. Akt II nosił tytuł Ziemia, czyli Czyściec i wypełniał go wywiedziony przede wszystkim z Łaźni satyryczny obraz zbiurokratyzowanego komunizmu, w którym Nieczyści nadal są gnębieni. Główną postacią tej części był Optymistienko (Zygmunt Molik) – emblematyczne uosobienie komunistycznego biurokratyzmu i absurdalnej logiki systemu, którą aktor ilustrował fizycznie, stojąc w trakcie monologów na głowie. Po akcie II następowało analogiczne do piekielnego Intermedium niebiańskie, kpiące z „nieba fideistycznego", które Nieczyści odrzucają, bo panuje w nim głód i nuda. W finale sceny przy wtórze okrzyków „Myśmy sami sobie – Chrystusem i Zbawicielem" Nieczyści burzą raj. Tryptyk misteryjny dopełniał akt III, zatytułowany Ziemia, czyli Raj, który tworzyły przekomponowane finałowe sekwencje z Łaźni. Na scenie ponownie pojawiał się Promotor, będący tym razem przybyszem z przyszłości, zabierającym ku niej wybranych. Dzięki niemu Nieczyści znajdują się w raju ziemskim – komunistycznym, w którym jednak obecny jest też... Optymistienko, zadający swoje ostatnie pytanie: „czyżbyście chcieli powiedzieć, że ja i mnie podobni jesteśmy niepotrzebni dla komunizmu?". Całość kończył epilog opisywany jako „żywy obraz w stylu Boscha", na który składała się zbiorowa recytacja Rozmowy mistrza Polikarpa ze śmiercią.Czytane jako polityczna alegoria Misterium-buffo jawi się jako swoiste rozstanie z ideą ocalenia poprzez działalność polityczną. Wbrew Majakowskiemu, Teatr 13 Rzędów negował rewolucyjno-utopijny optymizm i zderzał kwestionowaną wizję „ziemskiego raju" społecznego z pytaniami stawianymi w indywidualnym doświadczeniu śmierci. Zarazem było Misterium-buffo swoistą syntezą dotychczasowych poszukiwań inscenizatora: sięgającego po raz kolejny po sztafaż kabaretowy (dramaturgia montażu kolejnych krótkich scen – skeczy), Grotowski jednak zmieniał tu nieco konwencję, odwołując się raczej do ludowego teatru jarmarcznego. Aktorzy posługiwali się stosunkowo niewielką liczbą rekwizytów, które wielokrotnie zmieniały swoje funkcje. Sami także grali wiele postaci, informując o tym, kim aktualnie są przy pomocy specjalnych plansz z Boschowskimi wizerunkami i napisami informacyjnymi. Bezpośrednio z pracą nad Misterium-buffo związany jest powstały w grudniu 1960, a opublikowany po wielu latach tekst Farsa – Misterium (Tezy) („Pamiętnik Teatralny" 2000 z. 1-4, s. 245-254) będący rozwinięciem i podsumowaniem wcześniejszych refleksji na temat teatru jako „filozoficznej zabawy", prowadzącej do wyzwalającego doświadczenia jedności przeciwieństw. Jak się wydaje, koncepcja ta, pogłębiana następnie w trakcie pracy nad Siakuntalą, zawdzięczała wiele ideom Stanisława Ignacego Witkiewicza. Misterium-buffo prezentowane było łącznie 56 razy, z czego 45 w Opolu i 11 w ramach występów gościnnych m.in. w Krakowie (15 I 1961),Wrocławiu (18 i 20 III 1961), Kędzierzynie (8 IV).


Źródło: Instytut Grotowskiego


17.05.2017
Rekwizyt

Rekwizyt – każdy przedmiot używany na scenie przez aktorów. Przedmiot obecny na scenie jako element dekoracji lub kostiumu staje się rekwizytem dopiero w chwili, gdy aktor zaczyna go używać. Rekwizyty poprzez swój wygląd i dobór charakteryzują postacie i środowisko, a ponadto mogą pełnić funkcje samodzielnych znaków o charakterze symboli (np. złoty róg w „Weselu" Stanisława Wyspiańskiego).


Oprac. rk
Źródło: Słownik teatru


 


15.05.2017
Irydion (dramat)

Irydion – dramat romantyczny Zygmunta Krasińskiego napisany w 1835 w Wiedniu. Został wydany w pierwszych dniach kwietnia 1836 w Paryżu, anonimowo. Razem z Nie-Boską komedią najwybitniejszy jego dramat zaliczany do kanonu najwyższych i najciekawszych osiągnięć polskiej dramaturgii na równi z tragediami Słowackiego i Dziadami Adama Mickiewicza.

Pomysł dramatu narodził się na przełomie 1832/1833 roku podczas pobytu autora w Petersburgu i powracał z rozmaitym nasileniem aż do połowy 1835 r. Proces powstawiania Irydiona przebiegał nieomal równolegle z pracami nad Nie-Boską komedią ukończoną w 1833 r.

Akcja dramatu rozgrywa się około roku 222 n.e. w czasach panowania Heliogabala. Podstawowym motywem dramatu jest bunt Irydiona, syna Amfilocha – przejrzysta aluzja do tragedii powstania 1831 r. – będący sprzecznością między słusznym celem, jakim jest obalenie despotyzmu, a nieszlachetną motywacją jego działań (zemsta) i środkami (podstęp, bezwzględność), które do tego celu prowadzą. Tragizm bohatera wynika z podjęcia przedwczesnych działań na rzecz ważnych idei, a także oddziaływania niszczycielskiego antycznego fatum.

Źródło: Wikipedia


14.05.2017
Akt

Część dzieła dramatycznego i przedstawienia teatralnego większa od sceny. Obejmuje całostkę akcji wypełniającą określony odcinek czasowy i często (choć niekoniecznie) dziejącą się w tym samym miejscu. Granice aktu wyznaczone są przede wszystkim przez przebieg akcji, która w jego ramach powinna stanowić stosunkowo zamkniętą całość o własnym początku, kulminacji i zakończeniu. W czasie przedstawienia podział na akty zaznaczony jest przez spuszczenie kurtyny lub zmianę oświetlenia; często pomiedzy aktami następuje przerwa (antrakt)

mt
Źródło: Słownik teatru


09.05.2017
Janina Hollak

(1899-1969), aktorka, także aktorka lalkarka, suflerka. Związana z teatrami Kijowa i Warszawy, między innymi z Redutą Osterwy. Przez cztery lata po drugiej wojnie światowej pracowała w częstochowskim Teatrze Marionetek "Chochlik". Następnie, jako suflerka, również w Warszawie. Wdowa po scenografie Janie Hollaku (1890-1949). W Skolimowie od 1965 roku. 


Źródło: G. Michalik, "Hamlet w stanie spoczynku. Rzecz o Skolimowie"


 


05.05.2017
Farsa

Odmiana komedii przeznaczona dla masowej publiczności, obejmująca utwory sceniczna o błahej i konwencjonalnej fabule, charakteryzuje się dynamiczną, zwartą akcją opartą na komizmie sytuacyjnym, a nawet wulgarnym humorem, wykorzystuje elementy groteski i karykatury; poprzednikami farsy w literaturze antycznej były komedie Arystofanesa. Farsa ukształtowała się w średniowiecznej literaturze francuskiej, największy rozkwit farsy przypadł na XV i XVI wiek. Arcydziełem średniowiecznej farsy była "Farsa mistrza Pathelina". Elementy farsy można odnaleźć w commedii dell' arte, w twórczości Moliera, Szekspira, Fredry oraz komediach współczesnych.


Źródło: Słownik teatru 


04.05.2017
Krytyka teatralna

To dziedzina dziennikarstwa, zajmująca się oceną twórczości teatralnej. Obejmuje różne aspekty przedstawień, od reżyserii, przez scenografię, po oprawę muzyczną i choreografię. Do najwybitniejszych polskich krytyków teatralnych należeli m.in. Jan August Kisielewski, Tadeusz Boy-Żeleński, Karol Irzykowski, Artur Sandauer i Antoni Słonimski. W Polsce działa obecnie wielu krytyków i czasopism teatralnych, m.in. "Teatr", "Didaskalia" czy "Notatnik teatralny".

ak
Źródło: Słownik teatru


02.05.2017
Maria Bogdanowicz -Csala

(1892-1978) śpiewaczka, tancerka, należała do zespołu Teatru Miejskiego we Lwowie do 1934 roku, gdy przeszła na emeryturę. Nie znamy daty przybycia tancerki do Skolimowa.


Źródło: G. Michalik, "Hamlet w stanie spoczynku. Rzecz o Skolimowie


01.05.2017
Wodewil

1) Komedioopera, śpieworga, gatunek utworów dramatyczno- muzycznych o charakterze komediowym lub farsowym, łączących partie mówione ze śpiewanymi, przy zdecydowanej przewadze tych pierwszych. Powstał w XVIII wieku we Francji poprzez włączenie w strukturę lekkiej komedii satyrycznej ludowych ballad, czasem także scen pantomimicznych. Jako gatunek rozrywkowy i wolny od reguł krępujących tradycyjną komedię zyskał szybko popularność w całej Europie. Do najbardziej znanych autorów wodewilii należeli: E. Scribe, H. Meilhac i E. Labiche. Pisane przez nich wodewile, które stanowiły ważną część repertuaru teatrów bulwarowych, w 2 połowie stulecia ustąpiły miejsca operetce. Najsłynniejszym polskim wodewilem jest „Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale W. Bogusławskiego (1794), który doczekał się licznych kontynuacji i przeróbek. W okresie późniejszym wielkie trumfy święciły też: „Królowa przedmieścia" K. Krumłowskiego (1898) i Krowoderskie zuchy S. Turskiego (1910).
2) Amerykańska nazwa widowisk typu variete używana od lat 80. XIX w. zwłaszcza w stosunku do przedstawień o wyższym poziomie, ujętych w ramy działalności zinstytucjonalizowanej i odbywających się w specjalnie wznoszonych budynkach. Teatry wodewilowe istniały do końca lat 30. XX wieku.

ak
Źródło: Słownik teatru


29.04.2017
Dytyramb

Pieśń chóralna ku czci Dionizosa, przedstawiająca jego losy oraz wyrażająca uczucia z nimi związane. Dytyramb wykonywał 50- osobowy chór występujący prawdopodobnie w maskach i wykonujący okrężny taniec wokół ołtarza. Powszechnie uważa się, że poprzez kolejne przekształcenia dytyrambu doszło do wyłonienia się z niego antycznej tragedii, a tym samym i zachodniego teatru.


ak
Źródło: Słownik teatru


27.04.2017
Janina Zarubin

(1918-1993), aktorka, artystka estradowa. Związana z teatrami Warszawy, Poznania i Krakowa. Przez wiele lat występowała w warszawskim teatrze Komedia. W Skolimowie od 1990 roku.


Źródło: G. Michalik, "Hamlet w stanie spoczynku. Rzecz o Skolimowie"


 


26.04.2017
Wielka Reforma Teatru

Ogólna nazwa zjawisk i procesów zachodzących w teatrze europejskim pod koniec XIX wieku I w pierwszych dekadach XX wieku, związanych z odrzuceniem teatru mieszczańskiego i próbami zastąpienia go nowymi formami teatralnymi. Pierwsze przejawy Wielkiej Reformy Teatru związane były z naturalizmem oraz pojawieniem się nowocześnie pojmowanej reżyserii. Wkrótce jednak zdecydowana większość artystów związana z Wielką Reformą Teatru zwróciła się przeciwko naturalizmowi (symbolizm, ekspresjonizm), głosząc hasła reteatralizacji teatru oraz konieczność poddania całości przedstawienia woli „artysty teatru" (E.G. Craig), który miał być mistrzem inscenizacji. Wspólne przedstawicielom Wielkiej Reformy Teatru było też dążenie do odrzucenia dekoracji malowanych na rzecz nowoczesnej scenografii, uznawanej za sztukę całościowego kształtowania przestrzeni teatralnej. W poszukiwaniu alternatywy dla teatru mieszczańskiego zwrócono się ku dawnym konwencjom teatralnym (zwłaszcza teatr starożytny, teatr elżbietański i komedia dell'arte), a także ku teatrom pozaeuropejskim. Proces ten doprowadził z kolei do wzrostu zainteresowania historią i teorią teatru, a w efekcie do powstania teatrologii.


ak
Źródło: Słownik teatru


25.04.2017
Jawajka

Typ lalki teatralnej animowanej nad parawanem z ruchomymi raczkami prowadzonymi za pomocš czempurytów. Pochodzi z azjatyckiego teatru lalkowego, ale od końca XIX w. rozpowszechniona w teatrze europejskim.


ak


Źródło: Słownik teatru


Książka tygodnia

Teatr Opera Buffa Theater. Replay 1998-2018
Wydawnictwo Katarzyna i Kazimierz Wińscy
Katarzyna Wińska (red.)

Trailer tygodnia