Bogdan Baer (1926 - 2002)

Aktor teatralny, filmowy, radiowy i telewizyjny, reżyser teatralny.

Urodził się 8 listopada 1926 w Warszawie. Zmarł 28 sierpnia 2002 w Warszawie.

Absolwent XIII Liceum Ogólnokształcącego im. Ludwika Waryńskiego w Warszawie. W 1949 ukończył Wydział Aktorski PWST w Łodzi.

W teatrach dramatycznych zagrał prawie 150 ról i 14 spektakli wyreżyserował. W Teatrze Telewizji wystąpił w ok. 50 przedstawieniach i kilka wyreżyserował.

Ten charakterystyczny aktor, jedna z największych osobowości polskiej sceny powojennej, debiutował u Leona Schillera w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi. Tu spotkał Kazimierza Dejmka, z którym w jego Teatrze Nowym pracował przez długie lata.

Niejednokrotnie tytułowano go "aktorem staropolskim". Przyczyniły się do tego kreacje w dejmkowskich misteriach, takie jak Jezus w "Historyi o chwalebnym zmartwychwstaniu pańskim" Mikołaja z Wilkowiecka czy rola tytułowa w "Żywocie Józefa" Mikołaja Reja.

Przyjaźń i współpraca z Dejmkiem zawiodły go do Teatru Narodowego w Warszawie. W pamiętnych "Dziadach" z 1967 grał diabła. Po usunięciu Dejmka ze Sceny Narodowej znalazł się w Teatrze Ateneum oraz Dramatycznym.

W 1981 powrócił pod skrzydła Dejmka, tym razem w Teatrze Polskim. Zagrał m.in. Nosa w "Weselu" Wyspiańskiego, Przepiórkę w "Vatzlavie" Mrożka, Dyndalskiego w "Zemście" Fredry. Zajął się tu również reżyserią. Stworzył takie spektakle, jak "Lekarz mimo woli" Moliera, czy "Żabusia" Gabrieli Zapolskiej.

W 1998 po raz ostatni wziął udział w staropolskim przedsięwzięciu Dejmka grając Woźnego w "Dialogus de Passione" w Teatrze Narodowym.

Jednak do końca życia pozostał w Teatrze Polskim i stworzył także liczne role w spektaklach Jarosława Kiliana, m.in. Prologus w "Pastorałce" Leona Schillera, Piekielny Piotruś w "Zielonej Gęsi" Gałczyńskiego, czy – ostatnia rola teatralna – epizodzik Pana Niedzieli w "Don Juanie" Moliera. Pochowany na Powązkach Wojskowych (kwatera A 3 Tuje rz. 3 m. 10).

Miał przez 50 lat jedną małżonkę Iwonę Zaborowską-Baer. Oboje dochowali się dwóch córek i siedmiorga wnucząt.

Nagrody i odznaczenia:
1962 - Kalisz - II KST - nagroda za rolę Jezusa w przedstawieniu "Historyja o Chwalebnym Zmartwychwstaniu Pańskim" Mikołaja z Wilkowiecka w Teatrze Nowym w Łodzi
1962 - Katowice -II OFSRiR - II nagroda za rolę Kandyda Tarełkina w przedstawieniu "Sprawa" Aleksandra Suchowo-Kobylina w Teatrze Nowym w Łodzi
1974 - Złoty Krzyż Zasługi
1977 - Opole - III Opolskie Konfrontacje Teatralne - nagroda za rolę Woźnego w przedstawieniu "Dialogus de Passione" w reżyserii Kazimierza Dejmka w Teatrze Nowym w Łodzi
1979 - Złoty Krzyż 30-lecia Teatru Nowego w Łodzi
1980 - Łódź - nagroda "Głosu Robotniczego" dla najpopularniejszego przedstawienia scen łódzkich - "Lekarz mimo woli" Moliera w Teatrze Nowym
1980 - Łódź - Srebrny Pierścień nagroda za role: Przepiórki w "Vatzlavie" Sławomira Mrożka i Geronta w "Lekarzu mimo woli" Moliera w Teatrze Nowym w Łodzi
1981 - Opole - VII OKT - nagroda za role Klekota, Chłopka, Dziadka w przedstawieniu "Uciechy staropolskie w Teatrze Nowym w Łodzi
1981 - Kalisz - XXI KST - nagroda za role Klekota, Chłopka i Dziadka w przedstawieniu "Uciechy staropolskie" w Teatrze Nowym w Łodzi
1981 - Wrocław - XXII FPSW - wyróżnienie za rolę Przepiórki w przedstawieniu "Vatzlav" Sławomira Mrożka w Teatrze Nowym w Łodzi
1984 - Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
1987 - nagroda ministra kultury i sztuki I stopnia za całokształt pracy aktorskiej i reżyserskiej w teatrze, radiu, telewizji i filmie
1996 - Opole - XXI OKT - nagroda za rolę Ciaputkiewicza w przedstawieniu "Grube ryby" Michała Bałuckiego w Teatrze Polskim w Warszawie
1998 - Zamość - XXIII ZLT - "Uciechy staropolskie" z Teatru im.Juliusza Osterwy w Lublinie uznano w plebiscycie publiczności za najciekawszy spektakl przeglądu

Źródła: E-teatr, Wikipedia, FilmPolski

Opracował Ryszard Klimczak
Dziennik Teatralny
8 listopada 2018
Portrety
Bogdan Baer

Książka tygodnia

Zimowa opowieść. Przepaść czasu
Wydawnictwo Dolnośląskie
Jeanette Winterson

Trailer tygodnia