Bogusław Stokowski (1938 - 1994)

Aktor teatralny filmowy telewizyjny i radiowy.

Urodził się 14 października 1938 w Warszawie. Zmarł 15 października 1994 w Warszawie.

W 1957 zdał w Warszawie maturę. W latach 1957-61 studiował na Wydziale Aktorskim krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej.

W sezonie 1961-62 i 1962-63 grał w Teatrze im. Stefana Żeromskiego w Kielcach między innymi Karola „Pierwszy dzień wolności", Jakuba „Skąpiec", Pustaka „Fircyk w zalotach". Brał też udział w spektaklach kieleckiego Teatrzyku Dziennikarzy i aktorów pod kierunkiem Ryszarda Smożowskiego: „Pięć pytań i nic więcej", "Romeo i Julia za czwartym falochronem", „Klaus, naucz się samodzielnie myśleć". W sezonie 1963/64 i 1964/65 grał w Teatrze Rozmaitości w Krakowie na przykład Piotra Biezuchowa „Wojna i pokój" w Teatrze Mickiewicza w Częstochowie. W sezonie 1965/66 występował w teatrze im. A. Mickiewicza w Częstochowie jako Longinus Podbipięta i Chmielnicki „Ogniem i mieczem". W 1966/67 w Teatrze Polskim w Bydgoszczy w roli Wielkiego Mugheima „Meteor", a gościnnie w Teatrze Współczesnym w Warszawie, Łapczenki „Irkucka historia". Od 1967 występował już stale na scenach warszawskich: w sezonie 1967/68 w Teatrze Klasycznym, w 1968/67 w Teatrze Polskim między innymi jako Doktor Czyściel „Chory z urojenia" (1972), Duchowny „Tragedia optymistyczna" (1973), Filip „Nikt mnie nie zna", Stefan „Pan Benet" (1975); w 1977-78 i 1982/83 w Teatrze Studio: Ortoklaz „Dobrodziej złodziei", Her Trippa „Gargantua i Pantagruel" (1977), Kiszkiewicz „Matuzalem czyli wieczny mieszczanin" (1978), Drobny „Giganci z gór" (1979), Pyza „Ferdydurke" (1979). W 1978/81 współpracował z Teatrem Ochoty zagrał np. Klucznika „Szalona Greta" (1979). W 1983 przeszedł na rentę ale sporadycznie występował np. w Teatrze Nowym jako jeden ze Spiskowców „Kordian" (1976)

W Teatrze Telewizji zadebiutował spektaklem „Sztorm" Władimir Bill-Biełocerkowski (Sawandiejew) w reż. Ireneusza Kanickiego (6 listopada 1967), zagrał także m. in. w: „Kurce Wodnej" Stanisława Ignacego Witkiewicza w reż. Tadeusza Minca (11 października 1971),
„Antygona" Sofokles (Kreon) w reż. Henryka Boukołowskiego i Magdy Teresy Wójcik (18 czerwca 972), „Dzika kaczka" Henrika Ibsena w reż. Jana Świderskiego (10 maja 1976) i „Nieboskie stworzenie" Jerzego Niemczuka w reż. Pawła Karpińskiego (29 września 1992).

Zadebiutował w filmie „Weekendy" w noweli „Julia" w reż. Jana Rutkiewicza (1963). Zagrał także m. in. w „Brunet wieczorową porą" w reż. Stanisława Barei (1976), „Sprawa Gorgonowej" w reż. Janusza Majewskiego (1977), „Jezioro Bodeńskie" w reż. Janusza Zaorskiego (1985) i „Dotknięcie" w reż. Wiesława Saniewskiego (1989) oraz w serialach filmowych „Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy" w reż. Jerzego Sztwiertni (1982), „Życie Kamila Kuranta" w reż. Grzegorza Warchoła (1983), „Pole niczyje" w reż. Jana Błeszyńskiego (1988) i „Zespół adwokacki" w reż. Andrzeja Kotkowskiego (1994).

Posiada duży dorobek w Teatrze Polskiego Radia. Począwszy od słuchowiska „W podwawelskim grodzie" Jana Piaseckiego w reż. Jeremiego Przybory (19 lutego 1953) poprzez „Przygody dobrego wojaka Szwejka" Jaroslava Haška w reż. Edwarda Płaczka (14 czerwca 1968), „Menuet Boccheriniego" Stanisława Tyma w reż. Jerzego Markuszewskiego (4 października 1970), „Wachlarz" Carla Goldoniego w reż. Wieńczysława Glińskiego (25 maja 1971), „Żegnaj, laleczko" Raymonda Chandlera w reż. Juliusza Owidzkiego (9 czerwca 1971), „Strzały w Zachęcie" Mieczysława Szerera (Car) w reż. Juliusza Owidzkiego (14 grudnia 1977) i „Pasje Franciszka Liszta – Karolina" Jerzego Stefana Stawińskiego (Ziegesar) w reż. Juliusza Owidzkiego (28 czerwca 1981).

Był synem Janusza Stokowskiego i Marii z Siemieńskich.

Pochowany na Starych Powązkach w Warszawie.

Źródła: Słownik biograficzny teatru polskiego, E-teatr, FilmPolski.

Opracował Ryszard Klimczak
Dziennik Teatralny
15 października 2018

Książka tygodnia

Opowieści
Wydawnictwo MG
Fiodor Dostojewski

Trailer tygodnia

(F) Paralele
Marek Zimakiewicz
„Paralele”, to inicjatywa Fundacji An...