Edmund Fetting (1927 - 2001)

Aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, piosenkarz, muzyk jazzowy.

Urodził się 10 listopada 1927 w Warszawie, zmarł 30 stycznia 2001 w Warszawie.

Edmund Andrzej Fetting. Jego kariera artystyczna przebiegała dwiema, choć często zazębiającymi się drogami: aktorską i muzyczną.

W latach 1947-48 współzałożył i kierował zespołem jazzowym "Marabut". Studia aktorskie rozpoczął w warszawskiej PWSA (później PWST), ale ich nie ukończył, usunięty w 1949 za "brak talentu". Rozpoczął występy w teatrze. Zadebiutował 4 XI 1949 w sztuce G. Companeeza Przyjaciel przyjdzie wieczorem w Teatrze Ziemi Opolskiej (wówczas Państwowe Teatry Śląsko-Dąbrowskie.

Egzamin aktorski zdał eksternistycznie w 1951 r.
Był aktorem Teatru Ziemi Opolskiej w Opolu (1949-1952), Teatru im. W. Bogusławskiego w Kaliszu (1952-1953), Teatru im. S. Jaracza w Łodzi (1953-1956) i Teatru Nowego w Łodzi (1956-1957).

Przełomem w karierze okazał się angaż do Teatru Wybrzeże w Gdańsku (1957-1960), gdzie pracował z wybitnymi reżyserami, m.in. z Zygmuntem Hübnerem i Andrzejem Wajdą. Zagrał m.in. Raskolnikowa w „Zbrodni i karze" według Fiodora Dostojewskiego, Polo Pope'a w „Kapeluszu pełnym deszczu" Michaela Vincente Gazzo i szekspirowskiego Hamleta.

Z Gdańska Fetting trafił do Teatru Dramatycznego w Warszawie (1960-1966), który był wówczas jedną z wiodących scen stolicy. Tutaj stworzył znakomite kreacje w sztukach współczesnych (Sławomira Mrożka, Friedricha Dürrenmatta, Arthura Millera). Z Warszawą Fetting związał się do końca życia, występując kolejno w Teatrze Ateneum (1966-1974), Teatrze Powszechnym (1974-1982), Teatrze Na Woli (1982-1986) i Teatrze Nowym (1987-1988). Gościnnie pojawiał się także na scenach Teatru Współczesnego, Teatru Rozmaitości i Teatru Komedia. Z tego okresu pochodzą role Petersa w „Niemcach" Leona Kruczkowskiego, Hrabiego Henryka w „Nie-Boskiej komedii" Zygmunta Krasińskiego, Fryderyka Chopina w „Lecie w Nohant" Jarosława Iwaszkiewicza, Pastora Mandersa w „Upiorach" oraz Doktora Ranka w „Domu lalki" Henrika Ibsena, a także Porfirego w „Zbrodni i karze" według Fiodora Dostojewskiego.

Edmund Fetting grywał też w spektaklach Teatru Telewizji. Zagrał ponad sześćdziesiąt ról m.in. w „Wilkach w nocy" Tadeusza Rittnera (Morwicz), „Skowronku" Jeana Anouilha (inkwizytor), „Sławie i chwale" według Jarosława Iwaszkiewicza (Edgar Szyller), „Weselu Figara" Pierre'a Beaumarchais (hrabia Almaviva), „Play Strindberg" Friedricha Dürrenmatta (Kurt). Występował też w niezwykle popularnym w latach 60. i 70. telewizyjnym Teatrze Sensacji ("Kobra").

Zagrał w kilkudziesięciu filmach. Wśród najważniejszych kreacji filmowych są m.in. role Józefa Hallera w „Śmierci prezydenta" Jerzego Kawalerowicza, porucznika Kaplińskiego w „Zbrodniarzu i pannie" Janusza Nasfetera czy rola tytułowa w filmie „Lokis. Rękopis profesora Wittembacha" Janusza Majewskiego. Z seriali telewizyjnych warto wymienić role w „Wielkiej miłości Balzaka", „Czarnych chmurach", „Królowej Bonie" i „Nad Niemnem". W latach 80. aktor ograniczył pracę w filmie z powodu choroby serca.

Był wykonawcą popularnych piosenek filmowych. Wykonywał piosenkę „Ballada o pancernych" oraz utwór "Przed nami Odra" (piosenka 7 kompanii) pochodzące z serialu „Czterej pancerni i pies". Słowa utworu napisała Agnieszka Osiecka, muzykę skomponował Adam Walaciński. Piosenka „Nim wstanie dzień" z filmu „Prawo i pięść" powstała specjalnie dla Edmunda Fettinga: tekst napisała Agnieszka Osiecka, muzykę Krzysztof Komeda.

W latach 60. aktor prowadził w radiu audycję "Radiowe Studio Piosenki". Chętnie wykonywał ballady Bułata Okudżawy, piosenki Charles'a Aznavoura i utwory Kurta Weilla. Artysta posiadał ciepły, nastrojowy głos. Widzów i słuchaczy ujmował nie tylko talentem, ale też spokojem, opanowaniem i kulturą osobistą.

Edmund Fetting został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Nagrody i odznaczenia:
1969 - Toruń - II FTPP - nagroda za najlepszą kreację aktorską za rolę Joego w sztuce "Zabawa jak nigdy"
1974 - Opole - I Opolskie Konfrontacje Teatralne - wyróżnienie za rolę Philippeaux w "Sprawie Dantona" Stanisławy Przybyszewskiej w reżyserii Andrzeja Wajdy w Teatrze Powszechnym w Warszawie
1974 - Złoty Krzyż Zasługi
1980 - Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Źródła: Słownik biograficzny wielkopolski południowo-wschodniej. Wikipedia, E-teatr, FilmPolski

Opracował Ryszard Klimczak
Dziennik Teatralny
30 stycznia 2020
Portrety
Edmund Fetting

Książka tygodnia

Tajemnicze dziecko
Wydawnictwo Media Rodzina
E.T.A. Hoffmann (Ernst Theodor Amadeus Hoffmann)

Trailer tygodnia

Malta Festival Poznań ...
Michał Merczyński
Dziś ogłaszamy kolejne wydarzenia, kt...