Jacek Fedorowicz (1937)

Satyryk, aktor, artysta malarz, konferansjer, autor tekstów, scenarzysta, felietonista, prozaik, radiowiec, reżyser, grafik, karykaturzysta, humorysta.

Urodził się 18 lipca 1937 w Gdyni.

Ukończył studia na Wydziale Malarstwa Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku (dyplom uzyskał w 1960). Był jednym z założycieli (m.in. ze Zbigniewem Cybulskim i Bogumiłem Kobielą) gdańskiego, studenckiego teatru Bim-Bom (w latach 1954–1960). Należał do składu aktorskiego tego teatru (główna rola Dobrego Ducha w pierwszym programie pt. Achaaa). Jeszcze w czasie studiów rozpoczął współpracę z gdańskim radiem jako autor i aktor, zaś jako autor i rysownik-karykaturzysta z prasą lokalną i ogólnopolską, tj. „Dookoła świata", „Po prostu", „Dziennik Bałtycki", „Szpilki", „itd" i inne.

W drugiej połowie lat 60. występował w Telewizji Polskiej, gdzie współtworzył m.in. z Jerzym Gruzą programy rozrywkowe m. in. "Poznajmy się", "Małżeństwo doskonałe". „Kariera" i „Runda".

W latach (1974-81) był współautorem radiowego (Program III) magazynu satyrycznego „60 minut na godzinę", gdzie występował w kilkunastu rolach, tworząc m.in. postacie Kolegi Kierownika i Kolegi Kuchmistrza.

Wraz z Piotrem Skrzyneckim prowadził pierwszy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu. W latach 60. i 70. często występował na estradzie, najpierw w Kabarecie Wagabunda m.in. z Marią Koterbską, Mieczysławem Czechowiczem i Bogumiłem Kobielą, potem w programie „Popierajmy się" z Bohdanem Łazuką, Tadeuszem Rossem, Piotrem Szczepanikiem i Ryszardem Markowskim, a później, do stanu wojennego, w indywidualnych wieczorach autorskich.

Po ogłoszeniu stanu wojennego zerwał kontakty z państwowymi środkami przekazu; publikował utwory w wydawnictwach i prasie "II obiegu". Był też czynny w niezależnym życiu kulturalnym jako grafik (Komiks "Solidarność - 500 pierwszych dni") i artysta estradowy. Autor programów satyryczno-politycznych rozpowszechnianych w latach 80-tych poza cenzurą.

Peerelowskie władze próbowały zdyscyplinować niepokornego artystę, który głosił, że "półtora metra wokół niego nie ma socjalizmu". Na początku stanu wojennego "nieznani sprawcy" z wiadomych służb spalili mu samochód.

Od 1989 kontynuuje występy w formie wieczorów autorskich. Od 2006 był przez pewien czas gospodarzem seansów. Z przymrużeniem kamery pokazywanych w telewizji Kino Polska TV. Od 1999 publikuje cotygodniowe felietony satyryczne – do kwietnia 2008 w „Gazecie Telewizyjnej" (dodatku „Gazety Wyborczej"), następnie w środowym dodatku kulturalnym „GW".

W latach 90. zaczął prowadzić w TVP program „Dziennik Telewizyjny", który następnie przeszedł metamorfozę z programu o charakterze politycznym na program rozrywkowy. W 2005 program ten na kilka miesięcy zmienił nazwę na SEJF (Subiektywny Ekspres Jacka Fedorowicza).

W 2006 odszedł z Telewizji Polskiej. W 2010 i w 2015 był członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi.

Miał kilka epizodów teatralnych w Teatrze Polskiego Radia wystąpił w m. in. w słuchowisku „Upiór z osiedla" Zenona Wiktorczyka w reż. Edwarda Płaczka (28 maja 1972), „Romeo i Julia" Giovanniego Guareschi w reż. Edwarda Płaczka (25 czerwca 1972) i „Pustynia" Piotra Müldnera-Nieckowskiego w reż. Edwarda Płaczka (28 stycznia 1974).

Podobnie w teatrze dramatycznym, zagrał rolę Dziadka w spektaklu „3 x Mrożek" wg Sławomira Mrożka w reż. Jerzego Szejbala, Szymona Kuśmidra i Piotra Cyrwusa (premiera 29 stycznia 2017) w Teatrze Polskim w Warszawie.

Był również związany z polskim filmem, przede wszystkim jako aktor ale także lektor, narrator, scenarzysta i twórca dialogów: „Nie ma róży bez ognia", „Poszukiwany poszukiwana". Zadebiutował rolą Jurka w filmie „Do widzenia, do jutra..." (1969) w reż. Janusza Morgensterna, a także w filmach „Święta wojna" (1965), „Lekarstwo na miłość" (1965), „Piekło i niebo" (1966), „Malżeństwo z rozsądku" (1966), „Kochajmy syrenki" (1966), „Polowanie na muchy" (1969), „Milion za Laurę" (1971), „Nie ma róży bez ognia" (1974), „Dzień dobry kocham cię" (2014), „Kochaj" (2016). Wystapił w serialach filmowych: „Wojna domowa" (), „Alternatywy 4".

Wydał także kilka książek:
- Porady estradowca dla kolegów dramatycznych, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1974
- W zasadzie tak, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1975
- W zasadzie ciąg dalszy, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1978
- Felietony i dialogi, Kontakt, Paryż 1988, Pokolenie, Warszawa 1989
- Wielka encyklopedia kapitalizmu. Wydanie dla początkujących i polityków, Centrum im. Adama Smitha, Warszawa 1997
- PasTVisko Wydawnictwo Literackie, Kraków 2007
- Ja jako wykopalisko Świat Książki, Warszawa 2011
- Będąc kolegą kierownikiem, Świat Książki, Warszawa 2015
- Święte krowy na kółkach, Wielka Litera, Warszawa 2017

Żonaty z Anną, ma córkę. Uprawia biegi długodystansowe.

Nagrody i odznaczenia:
1968 - nagroda Komitetu d/s PRiTV zespołowa za program "Małżeństwo doskonałe"
1969 - Złoty Ekran - za program "Małżeństwo doskonałe" (z Jerzym Gruzą)
1987 – Nagroda „Solidarności" za programy satyryczne rozprowadzane w drugim obiegu na kasetach video
1994 – Nagroda Kisiela w kategorii publicystyki
1997 – Wiktor
2000 - Gdańsk - I Festiwal Dobrego Humoru - Grand Prix - Błękitny Melonik Charliego i 20 tys. zł. oraz nagroda dla najlepszego cyklicznego programu rozrywkowego "Dzennika Telewizyjnego"
2001 - Wiktor w kategorii osobowość telewizyjna
2002Order Krzywego Ołówka z Wieńcem i dyplom doktora humoris causa przyznane przez redakcję pisma "Tele Tydzień"
2003 - Gdańsk - IV Festiwal Dobrego Humoru - Grand Prix - Błękitny Melonik Charliego dla programu "Dziennik Telewizyjny Jacka Fedorowicza - wydanie specjalne" za "przenikliwość, precyzję i kulturę".
2004 - Gdańsk - V Festiwal Dobrego Humoru - nagroda publiczności za program "Dziennik Telewizyjny"
2005 - Super Wiktor
2005 - Gdańsk - VI Festiwal Dobrego Humoru - Gwiazda uśmiechu - nagroda publiczności
2006 – Gdańsk - VII Festiwal Dobrego Humoru - Nagroda za całokształt twórczości artystycznej.
2007 - Postanowieniem z 4 grudnia 2007, za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za zaangażowanie w walkę o wolność słowa i wolne media, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej, prezydent Lech Kaczyński odznaczył go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Order ten odebrał 21 marca 2011 z rąk Bronisława Komorowskiego.
2007 – Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury
2008 – Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska „Neptuny"
2009 - Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis"
2017 – Gwiazda na Alei Gwiazd w Łodzi

Źródło: Culture.pl, FilmPolski, Wikipedia, E-teatr

Opracował Ryszard Klimczak
Dziennik Teatralny
18 lipca 2019
Portrety
Jacek Fedorowicz

Książka tygodnia

Trening fizyczny aktora. Od działań indywidualnych do zespołu
Wydawnictwo Biblioteki PWSFTviT
Rodowicz Tomasz, Jabłońska Małgorzata, Toneva Elina

Trailer tygodnia