Lidia Zamkow (1918 - 1982)

Aktorka, adaptatorka i reżyserka teatralna, filmowa, radiowa i telewizyjna, scenarzystka, tłumaczka, pedagog.

Urodziła się 15 lipca 1918 w Rostowie. Zmarła 19 czerwca 1982 w Warszawie.

Występowała też jako Lidia Zamkow-Słomczyńska lub Lidia Słomczyńska.

Przed wybuchem wojny studiowała medycynę. Od roku 1937 uczęszczała też na zajęcia wydziału aktorskiego PIST (Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej), była także jego słuchaczką w czasie okupacji (w trybie tajnego nauczania).

Zadebiutowała w przedstawieniu konspiracyjnym w spektaklu Antoniego Cwojdzińskiego „Freuda teoria snów" (1944) w reżyserii Jana Świderskiego. Potem grała w Teatrze Wojewódzkim w Białymstoku, a następnie w Teatrze Wojska Polskiego w Lublinie. Występowała tam do 1945 roku, po czym przeniosła się do Teatru Wojska Polskiego w Łodzi, gdzie zagrała Esterkę w spektaklu „Uczeń diabła" Georga Bernarda Shawa w reżyserii Władysława Keasnowieckiego (premiera 1 czerwca 1946).

W 1946 roku zdała eksternistyczny egzamin aktorski w ZASP-ie, a dwa lata później ukończyła studia na Wydziale Reżyserskim PWST w Warszawie (z siedzibą w Łodzi).

Podczas studiów zagrała Elicję w spektaklu „Celestyna" Fernando de Rojasa w reżyserii Leona Schillera w łódzkim Teatrze Wojska Polskiego (premiera 24 maja 1947) i uczestniczyła jako asystentka reżysera w spektaklu „Zagadnienie rosyjskie" Konstantego Simonowa w Teatrze Wojska Polskiego (premiera 24 października 1947)..

W roku 1949 związała się z Teatrem im. Słowackiego w Krakowie. Była tam aktorką i reżyserem w latach 1949-52, 1957-58 i 1964-72. W latach 1953-54 była kierownikiem artystycznym Teatru Wybrzeże w Gdańsku, a w latach 1954-57 występowała i reżyserowała w Teatrze Wojska Polskiego (Dramatycznym) w Warszawie. Następnie, w latach 1958-64, była związana ze Starym Teatrem w Krakowie. W latach 1972-74 reżyserowała w warszawskim Teatrze Studio. Później współpracowała też z wieloma innymi polskimi teatrami, a także z Teatrem Telewizji i Teatrem Polskiego Radia.

W latach 1950-53 była pedagogiem krakowskiej PWST.

Zmarła w Warszawie, pochowana na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Nagrody i odznaczenia:
1951 - Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych - wyróżnienie za reżyserię przedstawienia "Trzeba było iskry" Leona Pasternaka w Teatrze Polskim w Warszawie
1952 - Nagroda Państwowa III stopnia za osiągnięcia w realizacji sztuk współczesnych, szczególnie za reżyseię przedstawienia "Pociąg do Marsylii" Krzysztofa Gruszczyńskiego w Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie
1955 - Nagroda Państwowa (wyróżnienie) za reżyserię przedstawienia "Tragedia optymistyczna" Wsiewołoda Wiszniewskiego w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku
1956 - Krzyż Kawalerski OOP
1959 - Krzyż Oficerski OOP
1963 - Nagroda im.Boya Klubu Krytyki Teatralnej za wybitne osiągnięcia artystyczne na scenach krakowskich m.in.za reżyserię i adaptację sceniczną "Snu" Dostojewskiego i za reżyserię "Kaliguli"Camusa oraz za inscenizację "Peer Gynta"Ibsena w Teatrze w Tarnowie
1963 - Katowice - FSRiR - nagroda I stopnia za reżyserię i adaptację "Snu" Fiodora Dostojewskiego w Starym Teatrze im.Heleny Modrzejewskiej w Krakowie
1964 - Olsztyn - II Ogólnopolski Festiwal Zespołów Estradowych - I nagroda "Srebrny Kormoran" za reżyserię przedstawienia "No more Hiroshima"
1964 - Katowice - FSRiR - nagroda II stopnia za reżyserię przedstawienia "Cichy Don" wg Michała Szołochowa w Starym Teatrze im.Heleny Modrzejewskiej w Krakowie
1964 - Nagroda im. Boya za osiągnięcia reżyserskie
1966 - Złota Odznaka Klubu Miłośników Teatru
1968 - Szczecin - III OPZTMF - III Nagroda Publiczności za przedstawienie "Kariera" wg listów Heleny Modrzejewskiej zrealizowane w Estradzie Krakowskiej
1969 - Zasłużony Działacz Kultury
1970 - Wrocław - V OFTJA - Główna Nagroda za monodram "Urodziła się jak wróbel"
1970 - Szczecin - VI OPZTMF - Wielka Nagroda Publiczności oraz Nagroda Specjalna Komisji Artystycznej za spektakl "Jest w piekle miejsce zwane..." zrealizowany w Estradzie Krakowskiej (wspólnie z Leszkiem Herdegenem i Wojciechem Ziętarskim)
1972 - Szczecin - VII OPZTMF - nagroda za scenariusz i reżyserię przedstawienia "Pamiętnik z powstania warszawskiego" Mirona Białoszewskiego
1974 - Kalisz - XIV KST - nagroda I stopnia za adaptację i reżyserię "Snu" Fiodora Dostojewskiego w Teatrze Studio w Warszawie

Źródło: Wikipedia

Opracował Ryszard Klimczak
Dziennik Teatralny
15 lipca 2017
Portrety
Lidia Zamkow

Książka tygodnia

Iłła. Opowieść o Kazimierze Iłłakowiczównie
Wydawnictwo Marginesy
Joanna Kuciel-Frydryszak

Trailer tygodnia