Podsumowanie roku 2012

krótkie zestawienie, czyli to co dobre w mijającym roku

Koniec każdego roku to dobry czas na podsumowanie podejmowanych działań, czas na refleksje i wnioski. Nie tylko w życiu - w teatrze również. Kto był najjaśniejszą gwiazdą na teatralnym firmamencie? Kto wciąż potrafi zaszokować współczesnego widza? Warto sprawdzić.

1.Paweł Świątek
Zdecydowanie odkrycie tego roku w polskim teatrze. W styczniu wyreżyserował „Helter skelter" w krakowskiej PWST (dyplom aktorski), pod koniec października „Pawia królowej" na podstawie prozy Masłowskiej w Starym Teatrze w Krakowie. Oba przedstawienia pokazują, że Świątek obdarzony jest teatralnym słuchem absolutnym.

2. RE//MIX w komuna//warszawa
Kolejny rok teatralnych remiksów w komuna//warszawa był najlepszym z dotychczasowych. Scena na Lubelskiej realizuje nowatorski i konsekwentny program artystyczny, o jakim pomarzyć mogą teatry instytucjonalne

3. Ewelina Marciniak
To obok Pawła Świątka kolejne nowe nazwisko w polskim teatrze. Mimo nieudanej „Śmierci i zmartwychwstania świata" w Starym Teatrze w Krakowie, tegoroczna „Zbrodnia" w Bielsku-Białej oraz „Amatorki" w Teatrze Wybrzeże projektują teatr mrocznej intymności o potężnej sile rażenia.

4. Agnieszka Kwietniewska
Aktorka Teatru Dramatycznego w Wałbrzychu, w „O dobru" Pawła Demirskiego w reżyserii Moniki Strzępki stworzyła najbardziej magnetyzującą rolę 2012 roku. Jej Amy Winehouse kradnie całe show, a odtworzony na scenie koncert w Belgradzie w bezwzględny sposób odkrywa psychologiczną złożoność i wymiar traumy, które umykają w obcowaniu z pierwowzorem. W tym spektaklu Kwietniewskiej szuka się na każdym planie.

5. „Miasto snu" w reż. Krystiana Lupy
Powracając do spektaklu sprzed trzydziestu lat, Lupa po raz kolejny udowadnia, że jest najodważniejszym, najbardziej radykalnym i artystycznie najbardziej młodzieńczym polskim artystą. Okazuje się, że w polskim teatrze tylko Lupa potrafi wywołać prawdziwy skandal.

6. Teatr nie jest produktem / widz nie jest klientem
Kwietniowy protest środowiska teatralnego w obronie niekomercyjności teatru publicznego w Polsce po raz pierwszy na tę skalę zjednoczył artystów, krytyków i dyrektorów teatralnych. Niestety, wraz z końcem Warszawskich Spotkań Teatralnych uwiądł też duch buntu w narodzie – dlatego dopiero szóste miejsce.

Paweł Soszyński
Dwutygodnik
31 grudnia 2012
Wątki
Rok 2012

Książka tygodnia

Opowieści
Wydawnictwo MG
Fiodor Dostojewski

Trailer tygodnia

(F) Paralele
Marek Zimakiewicz
„Paralele”, to inicjatywa Fundacji An...