Słowacki daleko w tle, a twórcy sobie

"Balladyna" - reż. Krzysztof Garbaczewski - Teatr Polski w Poznaniu

Przepisywanie klasyki to bardzo chętnie w ostatnich latach stosowana przez młody teatr metoda dobierania się do dzieł literackiego kanonu. Polega ona reinterpretacji pierwowzoru, której celem jest wydobycie znaczeń i sensów odnoszących się do współczesnej rzeczywistości, a niedostrzeganych wcześniej.

Przepisujący klasykę twórcy przestawiają sceny oryginału, przenoszą akcenty, wprowadzają cytaty z innych utworów, łączą język archaiczny ze współczesnym, mieszają kategorie estetyczne. Słowem - tworzą wariację na temat.

Taką wariację na temat "Balladyny" zaproponował nam wczoraj Krzysztof Garbaczewski. Nie oglądaliśmy dobrze nam znanej tragedii Słowackiego, ale utwór napisany przez stale współpracującego z Garbaczewskim dramaturga, Marcina Cecko.

Schemat wydarzeń z grubsza przypomina to, co znane. Jest siostrzana zazdrość, straszliwa zbrodnia I tyle. Reszta nowa Akcja dzieje się w podupadłym laboratorium, gdzie Balladyna et consortes modyfikują pyry. Kirkor przybywa jako zainteresowany tym przedsięwzięciem inwestor. W pierwszej części nawet jest zabawnie, np. gdy Filon z genów własnych i petunii hoduje Filotunię. W części drugiej jest już totalny odjazd. Balladyna zrzuca kostium i z furią atakuje tradycyjne przywiązanie do fabuły, grzecznego traktowania klasyki. Pojawiają się rapujące obscenicznie feministki. Kiedy pod koniec zjeżdża napis "Naród sobie" stylizowany na ten z bramy w Auschwitz, widz w rozpaczy już nawet nie próbuje szukać sensu. Słowacki pozostał daleko w tle, a twórcy sobie.

Iwona Kłopocka
Nowa Trybuna Opolska
24 maja 2014

Książka tygodnia

Wybór poezji
Wydawnictwo Ossolineum
Zbigniew Herbert

Trailer tygodnia

5. Międzynarodowy Fest...
Adolf Weltschek
W tegorocznym programie znalazło się ...