Wiesław Nowicki (1946 - 2012)

Aktor teatralny i filmowy, publicysta, dziennikarz, reżyser teatralny.

Urodził się 13 listopada 1946 w Łodzi. Zmarł 24 maja 2012 w Gdańsku.

Syn Sabiny Nowickiej i łódzkiego aktora Zygmunta Nowickiego, mąż aktorki Wandy Neumann. Ze strony matki wnuk z rodziny księgarzy Glücksbergów, a ze strony ojca wnuk łódzkiego tramwajarza miejskiego Józefa Nowickiego. 

W roku 1968 ukończył studia na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej i Filmowej im. Leona Schillera w Łodzi z tytułem magistra sztuki. W 1976 na Uniwersytecie Łódzkim zakończył studia doktoranckie w zakresie teatrologii, pod kierunkiem naukowym profesora Stanisława Kaszyńskiego.

Po ukończeniu Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej i Filmowej w Łodzi w roku 1968 pracował w wielu teatrach, m.in. Teatru Polskiego w Poznaniu, Teatrze Nowym w Łodzi (1971–1973), Teatrze Wybrzeże w Gdańsku (1973–1985).

W roku 1971 powołał do życia „Teatr Atelier" w Łodzi, gdzie zajął się reżyserią, gdzie wystawił m.in.: "Upadek" według Alberta Camusa i "Proces" według Kafki (reż. i wyk.).

W 1977 roku wspólnie z żoną i aktorką Wandą Neumann założył nieinstytucjonalny zawodowy Teatr na Przymorzu, który był kameralnym teatrem poetyckim. Kierunek poszukiwań wyznaczały m.in. takie przedstawienia jak: Mały książę Saint Exuperego i Koncert wiosenny na podstawie opowiadań Janusza Korczaka, a także spektakle według twórczści Jana Brzechwy i Juliana Tuwima[3]. Były to spektakle dwuosobowe, w których każdy z aktorów grał wiele ról. Działalność Teatru na Przymorzu nawiązywała do tradycji włoskich komediantów i do doświadczeń Arkadego Rajkina. Wiesław Nowicki reżyserował i występował w Teatrze na Przymorzu przez 35 lat[potrzebny przypis].

W latach 1987–1988 wyreżyserował w Bałtyckim Teatrze Dramatycznym w Koszalinie Teatr Prof. Tutki Jerzego Szaniawskiego oraz Dwie opowieści Ksawerego Pruszyńskiego (reżyseria, adaptacja i wykonanie). W roku 1989 w Teatrze Polskim w Bydgoszczy m.in. Sztukę konwersacji Kazimierza Brandysa oraz w 1991 Króla Maciusia na wyspie bezludnej Janusza Korczaka (adaptacja i reżyseria). Reżyserował także w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim, m.in. Wańkowicz krzepi według Melchiora Wańkowicza i Krzysztofa Kąkolewskiego.

W latach 1974–1977 był sekretarzem literackim Stanisława Hebanowskiego, a w latach 1985–1987 kierownikiem literackim Teatru Miniatura w Gdańsku. Następnie doradcą literackim Teatru Ziemi Pomorskiej w Grudziądzu (1987), konsultantem programowym Bałtyckiego Teatru Dramatycznego im. Juliusza Słowackiego w Koszalinie (1988) oraz konsultantem programowym Teatru Polskiego w Bydgoszczy (1988–1994). W roku 2007 ustanowił wraz z Towarzystwem Przyjaciół Łodzi prestiżowy medal "Pro publico bono", pamięci Sabiny Nowickiej, przyznawany osobom zasłużonym dla kultury polskiej i Łodzi.

Działacz kulturalny i propagator muzyki klasycznej.
Autor ponad siedmiuset tekstów m.in. na łamach „Wprost", „Teatru", „Sceny", „Twórczości", „Odry", „Tak i Nie", „Odgłosów", „Tygodnika Kulturalnego", „Życia Literackiego", „Kujaw i Pomorza". Pisał stale felietony o tematyce teatralnej i muzycznej w „Dzienniku Bałtyckim" i „Wieczorze Wybrzeża".

Twórca wielu programów telewizyjnych o tematyce kulturalnej, m.in. „Salon artystyczny Wiesława Nowickiego", „Twarze" i „Musica noster amor". Prowadził wywiady dla „Telewizji Trójmiasto" w Gdańsku 1994–1996 oraz „Gdańskiej Telewizji Kablowej" z osobowościami sceny muzycznej takimi jak Wanda Wiłkomirska, Krzysztof Jakowicz, Konstanty Andrzej Kulka. Reżyser filmów biograficznych o Pawle Adamowiczu, Tomaszu Posadzkim oraz Janie Zarębskim.

Miał dwoje dzieci: Dorota Holland z d. Nowicka (ur. w 1972 w Łodzi) i Ewelina Nowicka (ur. w 1982 w Gdańsku), kompozytorka i skrzypaczka.
Pochowany w części komunalnej Cmentarza na Dołach w Łodzi.

Odznaczenia i nagrody:
1968 - Wrocław - III WROSTJA - wyróżnienie za monodram "Żale Orfeusza nad Eurydyką" wg Kniaźnina
1969 - Wrocław - IV OFTJA - nagroda za monodram "Biografia heroiczna" wg tekstów Jerzego Lovella (Teatr Polski w Poznaniu)
1978 - Medal Prezydenta Miasta Gdańska
1986 - Srebrny Krzyż Zasługi

Oprac. RK
Dziennik Teatralny
14 listopada 2022
Portrety
Wiesław Nowicki

Książka tygodnia

Ale musicale! Złote stulecie 1918-2018
Wydawnictwo Marginesy
Daniel Wyszogrodzki

Trailer tygodnia