Jewgienij Wachtangow – co zostaje po artyście teatru?

autor:
Wstęp, kronika, redakcja: Katarzyna Osińska
opis:

Spektakle Wachtangowa wywoływały opór i zaskoczenie. Jednak na zawsze pozostaną one ironicznym i mądrym dowodem na to, że prawdziwa sztuka nie zna szkoły, że jest ona i romantyczna, i futurystyczna, i naturalistyczna, i lewicowa, i prawicowa, że absolutnie nigdy nie bywa aktualna i że zawsze wchodzi w relację ze współczesnością, że opiera się na fundamentach warsztatu i że potrafi rozkwitać emanującą ze sceny szczerością.
                                                                         Pawieł Antokolski: Pamięci nauczyciela (1922)

Jewgienij Wachtangow zazwyczaj wymieniany jest jednym tchem obok innych reformatorów teatru z początku XX wieku. Jako artysta niewątpliwie należał do największych tamtej epoki, ale w odróżnieniu od Stanisławskiego i Meyerholda, nie dążył do ujęcia swych doświadczeń w system. Skupiony na pracy studyjnej, hołdował przekonaniu, że proces przygotowania spektaklu jest sprawą intymną, że uczestniczą w nim konkretni ludzie, a zatem nie można stworzyć uniwersalnych zasad – dla wszystkich. W działalności pedagogicznej, podkreślali to wszyscy jego wychowankowie, jego największą zaletą była umiejętność dotarcia do każdego aktora z osobna, nawiązania z nim głębokiego, osobistego kontaktu. (fragment Wstępu)

miejsce wydania:
Wrocław
rok wydania:
2008
wydawca:
Instytut im. Jerzego Grotowskiego
cena:
Cena: 28 zł
liczba stron:
368
isbn:
978-83-923635-6-9
okładka:
miękka
dodatkowe informacje:
Ilustracje: 69 czarno-białych

Publikacja dofinansowana przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

Zrealizowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Książka tygodnia

Wybór poezji
Wydawnictwo Ossolineum
Zbigniew Herbert

Trailer tygodnia

5. Międzynarodowy Fest...
Adolf Weltschek
W tegorocznym programie znalazło się ...